زندگي انسانها در دنيا پس از ظهور امام مهدي(عج) طولانيتر است يا قبل از آن در دوران بعد از ظهور آيا انسانها گناه مي كنند و ملاك برتري انسانها چيست؟ چه كساني بر انسانها حكومت خواهند كرد؟ آيا همه انسانهاي حاضر در عصر بعد از ظهور سعادتمند خواهند بود؟اگر اين گونه است چرا به انسانهاي ديگر اين لطف نشده است؟چرا از همان ابتداي خلقت چنين حكومتي برپا نشد؟لطفا دوران بعد از ظهور حضرت را براي من شرح دهيد چونكه بسيار بسيار برايم مبهم است.حتي گاهي اوقات ظهور ان حضرت را بيهوده مي پندارم چون دنيا محل گذر است و اصلا چه معنايي دارد كه حكومت بر پايه ي عدالت تشكيل گردد اينجا كه بهشت نيست؟در برخي از احاديث مي بينيم كه گفته شده است(اگر حتي يك روز مانده باشد به قيامت امام ظهور خواهد كرد)ظهور ايشان در اين يك روز چه فايده اي براي انسانها خواهد داشت چون بسياري از انسانها در بي عدالتي زندگي كرده اند؟ 1 مدت زندگى انسانها در عصر ظهور طبق روايات وقتى امام زمان ( ع ) ظهور كرد و ظالمان و ستمكاران را نابود كرد و حكومت عدل و معنويت و امنيت را تشكيل داد اين حكومت ساليان بسيار طولانى ادامه خواهد يافت و مردمان بسيارى از اين حكومت و دوران طلايى زندگى بهره مند خواهند شد و بعد از آن قيامت خواهد شد يعنى ، دولت امام مهدى ( ع ) ، آخرين حكومت و دولت خواهد بود . اما نه كوتاه و زودگذر بلكه ابتدا حضرت مهدى ( ع ) خود حكومت مى كند و بعد از يك عمر طبيعى ، رحلت مى كند ، ولى حكومت را امامان ديگر كه زنده شده و به دنيا برگشته اند ادامه مى دهند و مردم از نعمت حكومت امام معصوم ساليان طولانى استفاده مى كنند . البته ممكن است اين فكر از يك روايت ايجاد شده باشد زيرا احاديث متعددى از پيامبر ( ص ) وارد شده كه مى فرمايد : « حتى اگر يك روز هم از عمر دنيا باقى باشد ، خداوند آن روز را به قدرى طولانى مى كند كه امام زمان ظهور كند » . بايد دقت كرد كه روايت حالت تاكيد و حتمى بودن ظهور را مى رساند يعنى ، مطمئن باشيد كه ظهور واقع مى شود ، نه اينكه واقعاً يك روز قيام مى كند و بعد در همان روز قيامت مى شود ! ! اين كار حكيمانه اى نيست كه هزاران سال انتظار همه پيامبران در يك روز 24 ساعته تمام شود . بنابراين حضرت بعد از ظهور سال ها بين مردم زندگى و آنان را هدايت و راهنمايى مى كند . مردم نيز تحت تعليم امام ، به مراتب بالاى بندگى و انسانيت نائل مى شوند . موضوع مدت حيات و حكومت امام مهدى ( ع ) و پديدار شدن علايم قيامت و در هم پيچيده شدن حيات مادى با بحث رجعت امامان معصوم ( ع ) ارتباط كامل دارد . بدين معنا كه اگر رجعت امامان و حكومت كردن آنان امرى حتمى و مسلم باشد در اين صورت امام مهدى ( ع ) قبل از قيامت رحلت ميكند و بعد از ايشان امامان ديگر به اراده الهى رجعت كرده و به دنيا باز مى گردد و حكومت عدل الهى را سرپرستى ميكنند . ولى اگر امامان رجعت نكرده و حكومت نكنند در اين صورت حكومت امام مهدى ( ع ) تا قيامت به طول مى انجامد و بعد از رحلت امام مهدى ( ع ) زندگى انسانى و مادى از بين ميرود . رجعت امامان ( ع ) در روايات به صورت شفاف و روشن مطرح نشده است . ولذا نميتوان به صورت قطعى گفت همه امامان برميگردند و به ترتيب حكومت امام را به عهده ميگيرند و يا برخى از ائمه ( ع ) رجعت ميكنند ، و اگر همه رجعت ميكنند آيا به همين ترتيب به دنيا باز ميگردند يا بازگشت آنان به دنيا به ترتيب ديگرى است . از اين رو ، بحث حكومت دوباره امام مهدى ( ع ) امير نيست كه بتوانيم به آن پاسخ روشنى بدهيم . . 2 حكومت امام زمان يك حكومت واحد در جهان خواهد بود كه در هرم قدرت آن ، امام معصوم قرار دارد . البته از برخى روايات استفاده مى شود كه افرادى از طرف حضرت ، حاكمان مناطق مختلف مى باشند و تحت حكومت مركزى و قانون جامع اسلام به اداره امور مى پردازند و چون رهبر و زمامدار امام معصوم است ، نصب او نيز الهى مى باشد . عدالت جويى و عدالت خواهى و تلاش براى برقرارى عدالت و رفع همه مظاهر ظلم و بى عدالتى ، از جمله اركان حكومت امام زمان ( ع ) است . مبارزه همه جانبه و مستمر با منكرات و عوامل اجرايى و شيوع آن ، از جمله برنامه ها و سياست هاى اصولى در حكومت جهانى مهدوى است . رشد و توسعه همه جانبه و فراگير ، در همه ابعاد و شئون ، اعم از اقتصادى و سياسى و فرهنگى و . . . بهره بردارى از منابع طبيعى ، توزيع عادلانه فرصت هاى اجتماعى و برقرارى روابط صميمانه و صلح آميز ، همراه با عظمت و شوكت جامعه ى اسلامى در سطح بين الملل ، ايجاد روابط صميمانه و دوستى متقابل در بين افراد و . . . . همه و همه ، از جمله خصوصيات و ويژگى هاى جامعه ى آرمانى اسلام است و ركن اصلى همه متغيرها و الگوها ، برآمده از دين و براى تحقق و تحكيم بنيان هاى دينى است كه خصيصه ى اصلى جامعه ى مهدوى است . حكومت و دولت حضرت مهدى ( عج ) ، فراگير و جهانى خواهد بود و قدرت و سلطه او از شرق تا غرب دنيا را فرا خواهد گرفت چنان كه محدث نورى مى نويسد : « از صفات و ويژگى هاى مهدى ( عج ) ، فرا گرفتن سلطنت آن حضرت تمام روى زمين را از شرق تا غرب ، برّ و بحر ، معموره و خراب و كوه و دشت است . نماند جايى كه حكمش جارى و امرش نافذ شود و اخبار در اين معنا متواتر است » . آرى مهم ترين ويژگى حكومت جهانى حضرت مهدى ، قرار گرفتن جهان تحت يك مديريت واحد و كارآمد است به طورى كه خود رأيى ها ، مقام پرستى ها و خود محورى ها از بين خواهد رفت و همه بر اطاعت از يك حاكم مقتدر جهانى ، اتفاق خواهند داشت . با توجه به بعضى از روايات ، به دست مى آيد كه جهان در آن زمان به 313 بخش تقسيم شده و آن حضرت ، 313 تن از ياران نزديك خود را بر آنها حاكم خواهد ساخت . . 1 رسول اكرم ( صلّى اللّهُ عليه و آله و سلّم ) فرمود : « و يبلغ سلطانه المشرق و المغرب دولت و سلطنت مهدى ( عج ) همه شرق و غرب جهان را در بر مى گيرد » . . 2 « ولايكون ملك الاّللاسلام در آن روز حكومتى جز حكومت اسلامى نخواهد بود . » . 3 امير مؤمنان ( عليه السّلام ) فرمود : « حضرت مهدى ( عج ) شرق و غرب جهان را تحت سيطره خود درآورد . . . شرّ از جهان رخت بر بندد و تنها خير باقى بماند » . . . 4 امام باقر ( عليه السّلام ) : « حضرت قائم ( عليه السّلام ) 309 سال حكومت مى كند چنان كه اصحاب كهف مدت 309 سال در غار ماندند زمين را پر از عدالت مى كند ، آن چنان كه پر از جور و ستم شده باشد . خداوند شرق و غرب جهان را براى او فتح مى كند . » . . 5 « هنگامى كه قائم ( عج ) قيام كند ، براى هر كشورى از كشورهاى جهان فرمان روايى بر مى گزيند . . . » . . . 6 امام سجاد ( عليه السّلام ) : « وقتى كه قائم قيام مى كند ، خداوند آفت را از شيعيان دور مى كند وقلب آنان را همچون قطعات آهن ، محكم و نيروى هر مرد به اندازه چهل مرد مى سازد . آنان حكومت و رياست تمامى مردم جهان را به دست خواهند گرفت » . . 7 « حضرت مهدى ( عليه السّلام ) يارانش را در همه سرزمين ها پراكنده مى كند و به آنها دستور مى دهد كه عدل و احسان را شيوه خود سازند و آنان را فرمانروايان كشورهاى جهان مى گرداند و به ايشان فرمان مى دهد كه شهرها را آباد سازند » . . بر اساس روايات پس از استقرار و تثبيت دولت امام مهدى ( عج ) ، آن حضرت خود به طور مستقيم حاكمان و واليان را با دستورات مهمى به سراسر جهان اعزام خواهد كرد : « مهدى ( عج ) يارانش را در همه شهرها پراكنده مى سازد و به آنان دستور مى دهد كه عدل و احسان را شيوه خود سازند و آنها را فرمانروايان كشورهاى جهان گرداند و به آنان فرمان مى دهد كه شهرها را آباد سازند » ( كامل سليمان ، يوم الخلاص ، ج 2 ، ص 65 ، على محمد على دخيل ، الامام المهدى ( عج ) ص 271 امام على ( ع ) مى فرمايد : « مهدى ، اميران و كارگزاران خود را به شهرها مى فرستد و دستور مى دهد كه عدالت را در ميان مردم پياده كنند . » ( لطف الله صافى ، منتخب الاثر ، ص 592 ، هيئت علمى موسسه النهج البلاغه ، موسوعه احاديث اميرالمومنين على بن ابى طالب ، جلد يك ) در روايات تعداد 313 نفر به عنوان اصحاب خاص حضرت مهدى نام برده شده اند كه به نظر مى رسد حاكمان و زمامداران جهان از ميان آنها انتخاب خواهند شد . در عصر ظهور ياران خاص حضرت مهدى ( 313 نفر ) ، برگزيدگان اهل زمين بوده و شايستگى هاى لازم و لياقت و كفايت اداره كره زمين و تدبير امور همه مردمان را دارا خواهند بود . و تمام اين امور تحت رهبرى و ولايت حضرت مهدى ( عج ) و راهنمايى ها و تعاليم آن بزرگوار صورت خواهد گرفت . در معناى دقيق تر مى توان « اصحاب الاولويه » را همان « اصحاب الولايه » دانست كه به معناى صاحبان داراى ولايت است . همه اين موارد نشان مى دهد كه كارگزاران و ياران حضرت مهدى ( عج ) قبلاً از سوى خداوند تعيين شده اند و آنان خود را به حضرت معرفى مى كنند و امام ( ع ) نيز به كمك علم الهى ، آنان را مى شناسد و پذيراى آنها است . براى مطالعه بيشتر . ك آينده جهان ، رحيم كارگر ، مركز تخصصى مهدويت . 3 انسانها گناه مى كنند با توجه به اين كه انسان ها در زمان ظهور و پس از آن نيز ، داراى اختيار بوده و اعمال و رفتار خود را بر اساس اختيار و انتخاب خود انجام مى دهند ، بنابراين ممكن است برخى دچار خطا و اشتباه شده و گرفتار گناه شوند . البته چون عدالت در جهان حكم فرماست ، اگر فردى گناهى مرتكب شد كه بايد مورد مجازات قرار گيرد به مجازات خواهد رسيد . اما اين به معناى برقرارى دوباره شرك و كفر و انحراف در جامعه نيست بلكه ، حكومت عدل الهى تا پايان عمر دنيا باقى مى ماند و به دنبال آن قيامت بر پا مى شود . دوران ظهور ، مربوط به همين دنيا است و دوزخى شدن انسانهاى گناهكار ، مربوط به عالم آخرت است . زمانى كه امام زمان ( ع ) ظهور كند ، ابتدا مردم را به خدا و پذيرش دين حق دعوت ميكند . او ابتدا با تبليغ آيين الهى از مردم ميخواهد پيام او را بپذيرند و به سوى خوبيها حركت كنند . برخى از بد كرداران كه آلودگى همه وجودشان را فرا گرفته و حالت حيوانى پيدا كردهاند در مقابل حضرت ميايستند و با او ميجنگند و سر انجام نيز از بين ميروند . اما اگر فردى قبل از ظهور ، داراى اشتباهاتى بود ولى آن قدر گناه نكرده كه قابليت توبه را از دست داده باشد ، هنگام ظهور راه برگشت و توبه براى او باز است . نتيجه : هنگام ظهور ، انسانهاى زيادى زنده خواهند بود ، و از موهبتهاى آن دوران استفاده خواهند كرد و فقط كسانى از بين ميروند كه بخواهند در شرك و فساد تباهى باقى بمانند . 4 دوران ظهور هدف از آفرينش مجموعه بزرگ هستى ، كمال و نزديكى هر چه بيشتر انسان به منبع همه كمالات يعنى خداوند مى باشد و نيل به اين آرمان بزرگ نيازمند ابزار و وسايلى است كه حكومت جهانى حضرت مهدى ( ع ) در پى فراهم آوردن اسباب تقرب به سوى خداوند متعال و برداشتن موانع از اين مسير است . و با توجه به اينكه انسان موجودى است تركيب يافته از جسم و جان ، بنابراين رسيدن به كمال لازمه ، همان عدالت است كه ضامن سلامت رشد انسان در سير مادى و معنوى است و اهداف حكومت حضرت مهدى ( ع ) نيز در دو محور رشد معنوى و اجراى عدالت و گسترش آن قابل طرح است . امام حسين ( ع ) مى فرمايند : اگر از دنيا جز يك روز باقى نمانده باشد ، خداوند آن روز را طولانى كند تا مردى از فرزندان من قيام كند و زمين را از عدل و داد پر كند پس از آنكه از ستم آكنده شده باشد . اين چنين از پيامبر اكرم ( ص ) شنيدم . امام كاظم ( ع ) در تفسير آيه شريفه : « اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْىِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ » ( حديد / 17 ) فرموده اند : مقصود اين نيست كه زمين را از باران زنده مى كند بلكه خداوند مردانى را بر مى انگيزد كه عدالت را زنده مى كنند پس به سبب جان گرفتن عدل در جامعه ، زمين زنده مى شود . اما با توجه به روايات فراوانى كه درباره دوران حكومت حضرت مهدى ( ع ) موجود است ، برنامه هاى حكومتى حضرت را در سه محور مى توان خلاصه كرد : . 1 برنامه فرهنگى . 2 برنامه اقتصادى . 3 برنامه هاى اجتماعى . . 1 برنامه فرهنگى : در انجام برنامه فرهنگى ، مهمترين محورى اين برنامه عبارتند از : الف . احياى كتاب و سنت : امام على ( ع ) مى فرمايند : در روزگارى كه هواى نفس حكومت مى كند ( امام مهدى ( ع ) ظهور مى كند ) و هدايت و رستگارى را جايگزين هواى نفس مى سازد و در عصرى كه نظر اشخاص بر قرآن مقدم شده ، افكار را متوجه قرآن مى گرداند و آن را حاكم بر جامعه مى سازد . ب . گسترش معرفت و اخلاق : امام باقر ( ع ) مى فرمايد : زمانى كه قائم ما قيام مى كند دست خود را بر سر بندگان خواهد نهاد و عقل هاى ايشان را جمع كرده و اخلاق آنها را به كمال خواهد رساند . ج . رشد دانش بشر به طور چشمگير و بى سابقه : امام باقر ( ع ) فرموده اند : در زمان امام مهدى ( ع ) به شما حكمت و دانش داده مى شود تا آن جا كه زن در درون خانه اش مطابق كتاب خدا و سنت پيامبر قضاوت ( رفتار ) مى كند . مى دانيم كه رفتار صحيح ريشه در علم و دانش گسترده دارد كه اين روايت شريف حكايت از آگاهى و شناخت عميق از آيات قرآن و روايات اهلبيت ( ع ) دارد . د . مبارزه با بدعت ها : بدعت به معناى داخل كردن انديشه و آراى شخصى در دين و ديندارى است . آنچه از تمايلات شخصى و هواهاى نفسانى وارد دين شده ، حضرت مهدى ( ع ) با آن مبارزه مى كنند . امام باقر ( ع ) مى فرمايند : هيچ بدعتى را وا نگذارد مگر اينكه آن را از ريشه بركند و از هيچ سنتى ( پيامبر ) نمى گذرد مگر اينكه آن را برپا خواهد داشت . . 2 برنامه هاى اقتصادى : برنامه هاى اقتصادى در حكومت حضرت مهدى ( ع ) به صورت مطلوبى تدوين شده تا اولا امر توليد سامان يابد و از منابع طبيعى بهره برداى شود و ثانيا ثروت بدست آمده به شكل عادلانه بين همه طبقات توزيع گردد . موارد اقتصادى دوران حاكميت حضرت : الف . بهره ورى از منابع طبيعى : در زمان حضرت مهدى ( ع ) و به بركت حكومت ايشان آسمان سخاوتمندانه مى بارد و زمين بى دريغ ثمر مى دهد . امام على ( ع ) فرمودند : و چون قائم ما قيام كند آسمان باران مى ريزد و زمين گياه بيرون مى آورد . امام باقر ( ع ) فرمودند : تمام گنج هاى زمين براى او آشكار مى گردد . ب . توزيع عادلانه ثروت : از عوامل اقتصاد بيمار ، انباشته شدن ثروت در نزد گروه خاصى است . در دوران حكومت عدل مهدوى اموال و ثروت بيت المال به طور مساوى بين مردم تقسيم مى شود . امام باقر ( ع ) مى فرمايند : وقتى قائم خاندان پيامبر قيام كند ، ( اموال را ) به طور مساوى تقسيم مى كند و در ميان خلق به عدالت رفتار مى كند . و همچنين فرمودند : امام مهدى ( ع ) ميان مردم به مساوات رفتار مى كند به گونه اى كه كسى پيدا نشود كه نيازمند زكات باشد . ج . عمران و آبادى : در حكومت حضرت مهدى ( ع ) توليد و توزيع به گونه اى ساماندهى مى شود كه همه جا به نعمت و آبادانى مى رسد . امام باقر ( ع ) مى فرمايند : در تمام زمين هيچ ويرانه اى نمى ماند جز اينكه آباد مى گردد . . 3 برنامه هاى اجتماعى : در حكومت عدالت گستر حضرت مهدى ( ع ) برنامه هايى بر اساس تعاليم قرآن و عترت ( ع ) اجرا مى شود كه به سبب اجراى آنها محيط زندگى زمينه اى براى رشد و تعالى افراد خواهد بود . در اين زمينه روايات فراوانى رسيده است . كه به پاره اى از آنها اشاره مى كنيم . الف . احياء و گسترش امر به معروف و نهى از منكر : در حكومت جهانى حضرت مهدى ( ع ) فريضه بزرگ امر به معروف و نهى از منكر به صورت گسترده به اجرا گذاشته خواهد شد . امام باقر ( ع ) مى فرمايند : مهدى ( ع ) و ياران او ، امر به معروف و نهى از منكر مى كنند . ب . مبارزه با فساد و رذائل اخلاقى : حضرت مهدى ( ع ) در عمل به مبارزه با فساد و تباهى و زشتى مى پردازد ، چنانچه در دعاى شريف ندبه مى خوانيم : « اين قاطع حبائل الكذب و الافتراء اين طامس آثار الزيغ و الاهواء . . . كجاست آن كه ريسمان هاى دروغ و افتراء را ريشه كن خواهد كرد . كجاست آن كه آثار گمراهى و هواى و هوس را نابود خواهد ساخت » . ج . عدالت قضايى : اوست كه قسط و عدل را در سطح جامعه حاكم مى كند و همه عالم را پر از عدالت و دادگرى مى كند . امام رضا ( ع ) فرمودند : وقتى او قيام كند زمين به نور پروردگارش روشن گردد و آن حضرت ترازوى عدالت را در ميان خلق نهد . پس ( چنان عدالت را جارى كند كه ) هيچ كس بر ديگرى ظلم و ستم روا ندارد . مناسب است در پايان به يكى از تحولات چشمگير زمان حضرت مهدى ( ع ) كه همانا بهداشت طبيعت و بهداشت روان است اشاره اى گذرا داشته باشيم . زيرا يكى از مشكلات جامعه بيش از ظهور امام زمان ( ع ) وضع تأسف بار بهداشت طبيعت و روان است كه در نتيجه بيمارى هاى واگير و مشكلات روانى زيادى جامعه بشريت را فرا مى گيرد . بيمارى هايى مانند جذام ، طاعون ، وبا ، فلج ، سكته ، سرطان و صدها بيمارى خطرناك ديگر . اين اوضاع دلخراش و دردناك در اثر آلودگى محيط زيست و در نتيجه به كارگيرى سلاح هاى شيميايى . اتمى و ميكربى پديد مى آيد . امام سجاد ( ع ) در اين باره مى فرمايند : هنگامى كه قائم ( ع ) ما قيام كند خداوند عزوجل بيمارى و بلا را از شيعيان ما دور مى سازد . . . امام صادق ( ع ) مى فرمايند : هنگامى كه حضرت قائم ( ع ) قيام كند خداوند بيمارى ها را از مؤمنان دور مى سازد و تندرستى را به آنان باز مى گرداند . به اميد روزى كه بتوانيم آن دوران نورانى و سراسر معنوى را درك كنيم . در مورد نحوه حكومت امام زمان ( عج ) به طور جزئى و موردى نمى توان سخنى گفت كه دقيقا اركان حكومت ، نحوه اداره جهان و قواى موجود در نظام چگونه خواهد بود ، اما از روايات استفاده مى شود كه كل جهان تحت حكومت امام خواهد بود و حكومت واحد جهانى با يك بينش كه همان اسلام است اداره خواهد شد و در نقاط مختلف دنيا ياران امام حكومت را به دست خواهند گرفت ، آنان دستورات لازم را از امام گرفته و با فرمان و راهنمايى ايشان مردم را هدايت و رهبرى خواهند كرد . همه مردم دنيا امتى واحده خواهند شد و . . . بنابراين طبيعى است كه مرزهاى سياسى كنونى كه ساخته دست سياستمداران و گاهى ظالمان و كشور گشايان بوده بى معنا گردد و مردم دنيا مانند برادر دينى و اهل يك كشور ، در همه جا كرامت و ارزش داشته و بيگانه و غير بومى محسوب نشوند . خداوند در سوره توبه آيه 33 و در سوره فتح آيه 28 و در سوره صف آيه 8 بشارت داده است كه دين اسلام ، بر همه اديان غلبه مى كند . مراد از اين غلبه برترى ظاهرى است ، بدين معنا كه دين اسلام بر جهان سيطره مى يابد كه بنابرروايات اين برترى در زمان امام مهدى ( عج ) خواهد بود . قرآن در آيه 55 سوره نور نيز وعده حكومت اسلامى را بر زمين مى دهد كه بنابر روايات اين حاكميت در زمان امام مهدى ( عج ) اتفاق مى افتد . امام باقر ( ع ) درباره آيه الذين ان مكناهم . . . فرمود : اين آيه براى آل محمد ( ص ) مهدى و اصحاب او است . مشرق ها و مغرب هاى زمين ( كل زمين ) را در اختيار آنها قرار مى دهد و دين را ظاهر مى كند . ( منتخب الاثر ، فصل 7 ، باب 1 ) . البته آنچه براى امام زمان ( ع ) در زمان ظهور در درجه اول اهميت دارد عدالت گسترى و اجراى صحيح دين است تا مردم به درستى عبادت و عبوديت خداوند را انجام دهند ( نور / 55 ) و در سايه تحقق دين و اجراى عدالت ، انسان ها به صورت عموم به رشد و كمال برسند . البته در سايه اين حكومت عدل گستر ، بركات مادى نيز براى انسان خواهد بود ( مانند اقتصاد سالم ، رفاه عمومى ، بهداشت و سلامت همگانى ) . با پيروزى حضرت ، همه ، از بركات معنوى ظهور بهره مى برند چرا كه طبق آيات شريفه قرآن ، آينده جهان از آن دين اسلام و حاكميت دين حق است . ( توبه ، آيه 32 و 33 ) كل زمين در اختيار بندگان صالح قرار مى گيرد ( انبياء ، 105 ) و حجت خدا و مؤمنان صالح ، به خلافت و حكومت مى رسند . در اين روزگار دين مورد رضايت خدا ( اسلام ) پا بر جا و برقرار مى شود ( و احكام و معارف آن در سرتاسر جهان اجرا مى گردد . ) ، امنيت و آرامش كامل برقرار مى گردد و عوامل نا امنى و مظاهر ظلم و فساد از بين مى رودو عبادت واقعى ( و عبوديت و بندگى حقيقى ) به صورت عمومى تحقق مى يابد ( نور ، آيه 55 ) . در آن روزگار طلايى ، قرآن و نماز و مسجد جايگاه حقيقى خود را پيدا مى كنند . تعليم قرآن تبديل به يك فرهنگ عمومى مى شود . امام على ( ع ) در روايتى فرموده است : گويا شيعيان خود را مى بينم كه در مسجد كوفه ، خيمه ها زده و قرآن را بدان گونه كه نازل شده به مردم مى آموزند . ( بحار الانوار ، ج 52 ، ص 364 ) . به اين صورت است كه مسجد مكان تعليم و تربيت دينى مى شود و نماز كه اصلى ترين نوع عبادت است خالصانه انجام مى شود . خداوند در تبيين آن روزگار مى فر مايد : يَعْبُدُونَنِى لا يُشْرِكُونَ بِى شَيْئاً عبادت مى كنند مرا و نسبت به من چيزى را شريك قايل نمى شوند . در آن دوران زينت ها و بناهاى اضافى مسجد از بين مى رود تا اين مكان به درستى محل مناجات و عبادت باشد . زندگى مادى ادامه خواهد داشت زيرا رسيدن به عالم آخرت پس از زندگى در دنيا و حيات مادى است . بهره ورى از منافع مادى نيز به بهترين حالت شكل مى گيرد و بركات و نعمات آشكار مى شود . البته منافع مادى در زمان ظهور دو مشخصه اصلى دارد : الف . جامعه در آن عصر ، فضيلت محور و ارزش مدار خواهد بود ، از اين رو از منافع مادى در راستاى حيات معنوى استفاه شده و دنيا ابزار حركت تكاملى و كسب سعادت خواهد بود . ب . اين منافع مادى به صورت صحيح در اختيار عموم قرار مى گيرد و همه از آن بهره مى برند و جامعه طبقاتى نخواهد بود . 5 چرا قبلا اين اتفاق نيفتاده چون مردم دنيا به آن رشد و تربيت واقعى نرسيدند و نتوانستند از راهنماييهاى پيامبران بهره گيرند . در زمانم امام مهدى وضعيت كلا فرق مى كند : اولا در زمان ظهور به علت برقرارى كامل عدالت در امور مختلف جامعه و توزيع صحيح منابع و امكانات ، چهره فقر در جامعه از بين مى رود و عموم مردم از مواهب دنيا بهره مند مى شوند . ثانيا : به علت رشد فضايل اخلاقى از جمله مناعت طبع و بى رغبتى به دنيا ، كسى حاضر به استفاده كردن از مال ديگران و كمك خواستن از ساير مردم نمى شود . و حتى اگر كسى بخواهد كمك مالى و صدقه بدهد معمولا موردى پيدا نمى كند . گدايى و درخواست از مردم بى معنا مى شود . ثالثا : مردم از لحاظ روحى چنان اوج مى گيرند كه ديگران را برادر خود فرض كرده و اموالشان را نه فقط براى خود بلكه براى ساير برادران خود نيز مى دانند . ديگران را از خود مى دانند و مال خود را براى ديگران . روايت و وضعيت دوران ظهور به اين معنا نيست كه حتما افراد دست در جيب يكديگر مى كنند ، بلكه بدين معنا است كه مردم داراى چنان روحيه اى مى شوند كه از كمك به ديگران كوتاهى نمى كنند و حتى اگر برادر مؤمنشان به علت نياز و بر اساس ضرورت و با توجه به شرايطى دست در جيب آنان كرد ناراحت نمى شوند . در مورد سيماى ظهور و خوبى هاى دوران ظهور بايد گفت : اين زيبايى ها به دو دسته تقسيم مى شوند : يك قسم بركات و الطاف الهى است مانند فزونى باران و . . . قسم دوم عدالت گسترى و حركت عمومى مردم به طرف نيكى ها . قسم اول هر چند به ظاهر بدون ارتباط با مردم است ولى اگر به آيات و روايات دقت شود روشن مى شود مردم نيز در پيدايش بركات دخالت دارند . خداوند در آيات متعدد بين فزونى نعمت و يا فساد نعمت با اختيار و عملكرد انسان ها رابطه برقرار كرده است . در جايى مى فرمايد : اگر مردم ايمان بياورند و تقوا را پيشه خود سازند ، بركات آسمانى و زمينى را بر روى آنها مى گشاييم ( اعراف ، 96 ) و در جايى ديگر مى گويد : « ظهر الفساد فى البر و البحر بما كسبت ايدى الناس » ( روم ، 41 ) چنانچه همين عبارت در دعاى عهد ( مفاتيح الجنان ، بعد از دعاى ندبه ) آمده است كه فساد در خشكى و دريا ظاهر شد به واسطه آنچه انسان انجام داده است . قسم دوم كاملاً با چگونگى و منش زندگى انسان در ارتباط است ، بدين معنى كه اولاً مردم خواهان عدالت و كمال هستند ، و ثانياً امكان اين امر فراهم مى شود . يعنى در دوران ظهور حقايق به درستى براى مردم تبيين مى شود و در آن روزگار غول هاى تبليغات و رسانه اى مطالب را وارونه و دلخواه خود تغيير نمى دهند ، مانعى بر سر راه رساندن پيام حضرت به مردم نخواهد بود ، زمينه هاى كفر و شرك و مناديان انحراف از بين مى روند ، به بركت حضور حضرت عقل ها رشد يافته و تكامل مى يابند . در اين روزگار مردم خود خوبى را مى خواهند و به آن عمل مى كنند . بايد توجه داشت انسان هاى دوران ظهور همانند انسان ها در دوران غيبت داراى اختيارند . آنان خود بايد نيكى را بخواهند و بدان عمل كنند تا سزاوار دريافت پاداش الهى شده و به بهشت روند ، انسان مجبور نه لايق پاداش است و نه مستحق مجازات و كيفر . بله در دوران ظهور به بركت حضور و حكومت الهى حضرت ، زمينه مناسبى براى حركت عمومى جامعه به طرف نيكى ها است و عموم مردم در جاده صلاح و رستگارى گام برمى دارند . البته اينكه سخن از اجراى عدالت فراگير است خود نشانه آن است كه ممكن است فردى دچار خطا و انحراف بشود ولى اگر رفتار او منجر به تجاوز به حقوق ديگران شد فوراً عدالت در مورد او اجرا شده و مجازات مى شود . . 6 انسانها در عصر ظهور عموم افراد در عصر ظهور در مراتب بالاى رشد و كمال قرار مى گيرند و زندگى اخلاقى و معنوى پيشه مى كنند اما اجر و پاداش انسانهايى كه در دوران قبل از ظهور زندگى مى كنند و دين خود را نگه داشته اند و تسليم وسوسه هاى شيطان نشدهاند ، از مردمانى كه در دوران ظهور زندگى خواهند كرد و تحت حاكميت عدل الهى روزگار سپرى ميكنند ، بيشتر و بالاتر است . در روايتى از امام صادق ( ع ) نقل شده است كه عبادت به همراه خوف و در دولت باطل ، مانند عبادت در حالت امن و دولت حق نيست . بدانيد كه هر يك از شما كه نماز فريضه را فرادا و پنهان از دشمن و در وقت بخواند ( وقتى كه علنى و با جماعت امكان ندارد ) خدا ، براى او ثواب بيست و پنج نماز واجب بنويسد و كسى كه نماز مستحبى را در وقتاش به درستى بخواند ، خداوند براى او ثواب ده نماز مستحبى بنويسد و فردى كه كار نيك و حسنهاى انجام دهد خداوند ثواب بيست عمل حسنه براى او بنويسد و هر كس نيكوتر انجام دهد ، خداوند ثواب را مضاعف ميكند . سپس حضرت در علت اين پاداش ميگويد : شما ، صابر همراه با امام و منتظر دولت حق هستيد ، بر امام و بر جانهاى خود از شر حاكمان ظلم در هراسيد ، حق شما در دست ظالمان است و شما را از آن منع ميكنند ، و شما را در تنگى و طلب معاش قرار دادهاند ، در حالى كه بر دين و عبادت و اطاعت از امام و ترس از دشمن خود صابر هستيد . از اين رو خداوند اعمال شما را چند برابر ميكند . پس بر شما گوارا باد . سپس حضرت در پايان حديث ميفرمايند : به خدا سوگند ! هر يك از شما به اين حال بميرد ، نزد خداوند افضل است از بسيارى كه در بدر و احد حضور داشتند . ( بحار ، ج 52 ، ص 127 ح 20 ) . و در روايات متعدد انسان منتظر مانند فردى شمرده شده است كه در ركاب پيامبر به شهادت رسيده است . ( بحار ج 52 ، ص 126 ، ح 19 ) از طرفى طبق روايتى ، شيطان كشته مى شود و مردم در زمان ظهور از شر وسوسهها و فريبهاى او در امان خواهند ماند ، ولى باز هم انسان داراى حق انتخاب و اختيار است ، پس باز هم امكان خطا و اشتباه براى او هست . به عبارت ديگر ، نفس درونى و وسوسههاى او ، آدمى را رها نميكند . همچنين چون دنيا محل ابتلا و امتحان است و مردم دوران ظهور نيز امتحان ميشوند ، امتحان آنان در مقطعى ديگر و به صورت ديگر و شايد مشكلتر انجام شود . به عنوام مثال ، دانش آموزى كه در مقطع دبستان امتحان ميدهد ، در حد و اندازه علمى و توان فكرى از او آزمون گرفته ميشود و وقتى به مقطع راهنمايى و دبيرستان وارد ميشود ، با توجه به رشد علمى و فكرى امتحان سختترى را بايد پشت سر بگذارد . همين فرد ، وقتى وارد دانشگاه شد ، باز بايد امتحان بدهد و حتى ممكن است امتحان او به جاى ده سؤال ، فقط يك سؤال باشد و به او اجازه استفاده از كتب نيز داده شود ، ولى روشن است كه امتحان او ، بسيار سخت تر است و بخشش و ارفاق استاد نسبت به او كمتر ميشود . اگر دانش آموز ابتدايى بشنود در دانشگاه چنين امتحانى ميگيرند ، آن را شايد نوعى ظلم بداند و بگويد : چگونه است من كه مقدار علم كمترى دارم بايد سؤالات بيشترى را آن هم به صورت حفظى پاسخ دهم ، ولى دانشجو هم سؤالات كمترى دارد و هم حق استفاده از كتاب براى او است . ولى فردى كه به همه دورههاى تحصيلى اشراف دارد ، در مييابد كه كلام اين دانش آموز صحيح نيست . دروان ظهور نيز چنين است . هر چند امتيازاتى بى نظير و بى بديل دارد ، ولى امتحانات خاص خود را نيز دارد . قرآن كريم در مورد زنان پيامبر ميگويد : اى همسران پيامبر ! هر كدام از شما گناه آشكارى مرتكب شد ، عذاب او دو چندان است ( احزاب / 30 ) يعنى انتساب شما به پيامبر به شما ويژگى و امتيازى داده است كه اگر تقوا پيشه كنيد ، مانند ديگر زنان نيستيد ( بلكه ممتازتر هستيد ) و اگر خطايى مرتكب شويد نيز از ديگران بيشتر در عذاب هستيد . ( احزاب / 30 - 32 ) با توجه به دو نكته فوق ، روشن ميشود كه خداوند در همه حال نسبت به بندگان عدالت را مراعات ميكند . ، نوشته شده در تاريخ جمعه 30 مرداد 1394 توسط [ra:post_author_name] عريضه (2)
